زنان؛ شهروندان عقلاني يا رعاياي اخلاقي؟ / دکتر فاطمه صادقی 
دوستي هنگام بازگويي خاطراتش از پاريس، اشاره ميكرد كه در اين شهر دوربينها در همهجا از آدمها كاملاً مراقبتميكنند؛ اما براي اينكه احساس بدي بهشما دست ندهد، يادآور ميشوند كه: "از شما فيلم گرفته ميشود، لبخند بزنيد.
وضعيت زنان در ايران كموبيش شبيه اين مثال است، زيرا طرح موضوع همواره با تعارف و لبخند همراه است بيآنكه چندان جدي گرفته شود. اما هميشه هم چنين نبوده است.
سيدحسن مدرس براي مخالفت با حق رأي زنان و در راستاي استدلال بهنفع رعيتبودن زنان بهصراحت ميگفت "ما بايد جواب بدهيم از روي برهان. نزاكت و غيرنزاكت، رفاقت است. از روي برهان بايد صحبتكرد و برهان اين است كه امروز هر چه تأمل ميكنيم، ميبينيم خداوند قابليت را در اينها (زنان) قرار نداده است كه لياقت حق انتخابكردن داشته باشند. مستضعفين و مستضعفات و آنها از اين زمرهاند كه عقول آنها استعداد ندارد. گذشته از اينكه در حقيقت نسوان در مذهب اسلامِ ما تحت قيموميتاند.
"الرجال قوّامون علي النساء"، در تحت قيموميت رجال هستند. مذهب رسمي ما اسلام است. آنها تحت قيموميتاند. ابداً حق انتخاب نخواهند داشت. ديگران بايد حفظ حقوق زنها بكنند."
ادامه مطلب
نوشته شده توسط رضا در 2007/5/24 و ساعت 11:51 PM